Sterre van Rossem - Een smaak van liefde

Originaliteit en verbeeldingskracht

Het magisch-realisme anno nu. De schemerkant van de werkelijkheid. Licht absurdistische verhalen rond vragen over tijd, herinnering, identiteit, het leven en de dood. Met deze typeringen op zak (en op de achterflap) debuteert Sterre van Rossem (1984) met Een smaak van liefde: een bundel achttien korte verhalen.
Van Rossem studeert cultural analysis in Amsterdam maar is ook veelvuldig in New York te vinden, waar een aantal verhalen zich ook lijken af te spelen. Volgens de achterflap schrijft ze om de moderne wereld waarin ze leeft beter te begrijpen. In het verhaal ‘Operatie laatste dochter’ komt die moderne wereld beangstigend naar voren wanneer een computer de laatste mens op aarde vernietigt. Of neem het titelverhaal waarin de vertelster verdwaalt in een chocoladefabriek en een relatie aanknoopt met een chocoladepop.
Het sterkste verhaal vinden we aan het eind van het boek en is geschreven in briefvorm. De schrijver van deze brief is aangekomen in een dorp waar men het niet zo nauw met het begrip ‘waarheid’ neemt. In ruil voor een slaapplaats vertelt hij verhalen aan de dorpsbewoners die het prachtig vinden. Tot zijn inspiratie is opgedroogd, geen verhaal het daglicht nog ziet en hij gedwongen wordt te vertrekken.

Spanning
Gebrek aan originaliteit en verbeeldingskracht valt de schrijfster duidelijk niet te verwijten. Elk verhaal creëert een wereld waarachter meer schuilgaat dan in eerste instantie zichtbaar is. Een spanning die voelbaar is vanaf de eerste zinnen. ‘De straten waren te stil toen ze er blind van tranen doorheen rende. In gedachten herhaalde ze keer op keer in paniek dezelfde vragen. Waar was ze? Waar was ze in godsnaam gebleven?’ (Uit ‘Helena's echo’)
Het is alleen jammer dat, hoe origineel de verhalen ook mogen zijn, hoe sterk ze soms beginnen, Van Rossem de spanning vaak niet tot het eind toe vast weet te houden. Daarvoor wordt er teveel uitgelegd, wordt de verbinding met de verbeelding van de lezer te snel verbroken. Zoals het verhaal verteld vanuit het perspectief van een pop. Na twee pagina’s is dit al volkomen duidelijk. Waarom de spanning niet wat langer vastgehouden? Waarom het verhaal niet wat verder uitgewerkt (het manco van meerdere verhalen)? Misschien een gebrek aan lef. Een gebrek aan geloof in de lezer.

Stijl
Al jongleert de auteur met filosofische vraagstukken, zaait ze verwarring, experimenteert ze met verrassende vertelperspectieven; moeilijk te volgen zijn de verhalen niet. Dit ligt veelal aan de korte, bonkige stijl en de wat uitleggerige toon. Een houvast voor de lezer, maar het boek had met een wat speelsere stijl meters omhoog gehesen kunnen worden. Een keus die van Van Rossem waarschijnlijk bewust niet heeft gemaakt. Stilistisch gezien is het af en toe gewoonweg onder de maat. Paginalange zinnen worden niet verwacht, maar om zoveel alinea’s te beginnen met ‘ik’ en het voegwoord ‘dat’ ontelbaar vaak te gebruiken, is iets teveel van het goede. Kortom, met een beetje meer vertrouwen, een beetje meer aandacht voor de taal was dit een debuut geworden dat je op alle fronten deed verlangen naar meer. De verbeelding, de fantasie is er. Zeker. Nu de rest nog.

Vincent Terlouw

Sterre van Rossem, Een smaak van liefde
paperback, 175 blz, € 17,95
Prometheus, ISBN 978 90 446 1373 5